Ένας προαναγγελθείς θάνατος

Ένας προαναγγελθείς θάνατος

 Με, την ευκαιρία μίας ερώτησης φίλων, σχετικά με την σημερινή ταυτότητα του ερασιτεχνικού αθλητισμού, προσπάθησα να τους εξηγήσω  ότι δεν υπάρχει πια ερασιτεχνικός αθλητισμός,  ο θάνατος του ήταν μαρτυρικός και  μακρύς, ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 80 όταν ο τότε πρόεδρος της ΔΟΕ Ισπανός Φασίστας μεγαλοεπιχειρηματίας Σάμαρακ παρέα με τον περιβόητο Γιατρό και Πρόεδρο της IAAF Ιταλό Νεμπιόλο, άνοιξαν τις πόρτες της ΔΟΕ στο Μ. Κεφάλαιο και βέβαια <έχασε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα>. Στο σημείο αυτό αξίζει να πούμε ότι η αθλητική ηγεσία της τότε Σ. Ένωσης μειοψήφησε στην απόφαση αυτή λέγοντας στον Σάμαρακ ότι <ανοίγει τους ασκούς του εώλου> όπως και έγινε. Ποιος όμως, κράταγε τους <αθάνατους> μπροστά στις <μίζες> που θα απολάμβαναν σε συνδυασμό με τα υπερκέρδη των πολυεθνικών; Ολυμπιακοί Αγώνες, Παγκόσμια Πρωταθλήματα κ.λ.π Πέρα, από τα παρά πάνω υπάρχει και απόφαση της ΕΕ που απαγορεύει στα κράτη μέλη να χρηματοδοτούν τον αθλητισμό, συμβουλεύοντας τα να απευθύνονται σε χορηγούς.

Σήμερα η κατάσταση  στο χώρο γενικά του αθλητισμού είναι σε μαύρα χάλια. Η Κυβέρνηση χρησιμοποιώντας σαν άλλοθι την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση έχει διαλύσει την Ελληνική κοινωνία κυρίως την εργατική τάξη, τους νέους τους αγρότες τους μικρομεσαίους, και βέβαια τον αθλητισμό όπως την υγεία τον πολιτισμό την παιδία κ.λ.π. Έτσι λοιπόν, επειδή ζούμε, σε μια ταξική κοινωνία, δικαίωμα στο παιχνίδι στην άθληση έχουν εκείνα τα παιδιά που οι γονείς τους έχουν να πληρώσουν. Για ποιόν αθλητισμό λοιπόν μιλάμε;  Μόνο όταν ο αθλητισμός γίνει δικαίωμα, μόνο όταν η  δουλειά γίνει δικαίωμα ,μόνο όταν η υγεία και η παιδεία γίνουν δικαίωμα, θα μπορέσουμε  να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη μας και, ότι, δεν χρειαζόμαστε αφεντικά. Όλα τα άλλα είναι δυνατά.     

                                                                                                         Νίκος Γεωργόπουλος